Bez chaosu w duszy nie istnieję

Dawno nie czułam sie tak optymistycznie nastawiona do życia. Jem normalnie, pozwalam sobie nawet na słodycze, ale dużo cwiczę i waga spada w dół. Nie tnę się od trzech dni i chociaż chwilami pokusa jest silna, jakoś daję radę nad tym zapanowac.

W piątek przyjeżdża do mnie O., jedziemy do kina, a potem idziemy na dyskotekę z P. i jej bratem, a O. pewnie zostanie aż do niedzieli. A już myślałam, że ta przyjażń też się skończyła. Jak widac pewne więzy nie ulegają zerwaniu, mimo że bardzo się rozluźniają. Boję się trochę, że O. dowie się o wszystkim co mnie dreczy, ale z drugiej strony... może to dobry pomysł, żeby komuś powiedziec?

Chociaż... chyba jednak nie. Teraz czuję się taka szcześliwa, nie chcę tego psuc, na nowo zagłębiac się w te wszystkie problemy. Może uda mi się je odepchnąc? Dzisiaj naprawdę wierzę, że potrafiłabym to zrobic. Wierzę, że wszystko może się ułożyc, że problemy znikną, że Ana zniknie...

Tagi: szczęście